خدا چه قدر به بشر امیدوار است ! ++++++++++++++++++++ +++++++++++++++++++++    به ما امید داشت ... به ناگهانی دست های عمل   سپرده بود به انسان که دقت کند در ظرائف هستی سپرده بود بکوشیم ...  اما همه سرفه می کردیم .. . دیر می کردیم .. بهانه ها همه کنارمان بودند قرار بود به سعی مان جایزه بد هد  اما  عجیب بود ! کسی نمی دانست همین نگاه تشکر به ساحت گنجشک ـ که آمده بود بهار را نشانمان بدهد ـ  چه اتفاق بزرگی ست برای این خلوت  * هر بار که بهار پخش می شود لای شاخه ها. ترانه می خواند با گنجشک ها و باد ...می تکاند پرچم را ... یادم می افتد که خدا چه قدر به بشر امیدوار است ! حسی که با دیدن یک نوزاد داشتم   دوباره سر می گشاید ... بهار چه اتفاق لطیفیست حتی اگر پای رفتن من و تو شکسته باشد و دیگر مجالی برای رویاهای بزرگ نما نده باشد. .. بهار چه انسجام قشنگی ست که باز همه به کار شوند ... ابر و خورشید ...  و طبیعت درس هایش را از سر خط بنویسد ... خدا ! بهار جان ما را برسان که مشق های روح را گم کرده ایم و در بدر خیابان های حیرت و آه شده ایم ... خدا ! آن بهار واقعی را برسان که به امید تو امیدواریم ... *   راستی بهار همه عزیزان هم دل و در راه پر از نور و سرور باشد انشاا... امیدوارم از آن جان دارانی باشیم که می شود به حیاتشان دل بست و امید در امید ...       نوشته شده در  چهارشنبه هفتم فروردین 1387ساعت 9:0 ...... |     |......